Yetişkinler bizi kullanır, çocuklar bizi başka bir şeye dönüştürür…
Sayfa 12
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
ve bir anın içine hapsolmuş hiçlik abidesi kalıntısısındır, yalnızlık sadece pornografik düşüncenin yansıması…
her şey yolundayken insan çıkmaza girebilir mi? ya her yolundaysa şey hâlen yolunda değilse… bilmiyorum veyahutta bilmemezlikten geliyorum? neyin ortasındayım, cennet ve cehennemin mi? vicdanım ile beynimin mi? ya ben kendimim ya kendim ben, sence neredeyim? şey ne, herşey mi? her şey mi?
Göğüs kafesim daralıyor
zaman algılarım git gide köreliyor.
Ne yapsam —
yalnızlaşsam mı,
yalnızlaştırılsam mı?
Göğe uzanan semai sözler
son bulunca susar umutlarım.
Emekliyorum,
ya da emeklettiriliyorum.
Her nesnenin içinde
bozuk DNA kalıntısı kokuyor.
Yeşertilen —
yahut yeşerttiğim umut zerreciğinde
çoğalan anılar terk etsin beni.
Yenisini,
ya da yinesine yenilensin.
Eşki ve acımtırak tadında
kırılır içimin dili.
Ne alâ...
Gözlerini görsem—
evrenin damarlarına dokunur gibi,
bakışlarım kayar meçhule,
karanlıklar açılır
gözbebeklerinin içindeki uçurumdan.
Ellerini tutsam—
demirler paslanır,
zincirler çözülür,
gönlüm gizlice süzülür gönlüne
bir mahpus kuşun kanat çırpışıyla.
Kanatlarımız olsa—
uçsak,
gökyüzünün derisini yırtarak,
uçurtmaların kopmuş iplerinden
yeni bir kainat asardık.
Fani olmasak—
zaman çırılçıplak erirdi şakaklarında,
yüzyıllar, gözlerinin kıyısına
kum taneleri gibi serilirdi.
Durmadan koşsak—
kavuşamamış kalplerin duasına,
yeşermemiş ruhların hatrına.
Ayağımızın altında
çölün kalbi çatırdayarak yeşerirdi.
Yağmur olup yağsak—