Göğüs kafesim daralıyor
zaman algılarım git gide köreliyor.
Ne yapsam —
yalnızlaşsam mı,
yalnızlaştırılsam mı?
Göğe uzanan semai sözler
son bulunca susar umutlarım.
Emekliyorum,
ya da emeklettiriliyorum.
Her nesnenin içinde
bozuk DNA kalıntısı kokuyor.
Yeşertilen —
yahut yeşerttiğim umut zerreciğinde
çoğalan anılar terk etsin beni.
Yenisini,
ya da yinesine yenilensin.
Eşki ve acımtırak tadında
kırılır içimin dili.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ne alâ...
Gözlerini görsem—
evrenin damarlarına dokunur gibi,
bakışlarım kayar meçhule,
karanlıklar açılır
gözbebeklerinin içindeki uçurumdan.
Ellerini tutsam—
demirler paslanır,
zincirler çözülür,
gönlüm gizlice süzülür gönlüne
bir mahpus kuşun kanat çırpışıyla.
Kanatlarımız olsa—
uçsak,
gökyüzünün derisini yırtarak,
uçurtmaların kopmuş iplerinden
yeni bir kainat asardık.
Fani olmasak—
zaman çırılçıplak erirdi şakaklarında,
yüzyıllar, gözlerinin kıyısına
kum taneleri gibi serilirdi.
Durmadan koşsak—
kavuşamamış kalplerin duasına,
yeşermemiş ruhların hatrına.
Ayağımızın altında
çölün kalbi çatırdayarak yeşerirdi.
Yağmur olup yağsak—
sevdalanıyorum
ben sana sevdalanıyorum, göz bebeklerinde yeşerttiğin tohumlar
dallarını içime uzatıyor, kırık kaburgalarımda çiçek açıyor
göğsümde yankılanan kuş sürüleri,
kanatlarında adını taşıyor geceye
sosyal medya hesaplarımı dondurdum, biraz premium hayata geçmek lazım, medya üzerinden köreltildiğimi fark ettim, kaçamak yaptığımda kendimi genelde burada buluyorum lakin burası da aşırı değişmiş, saçma sapan video bölümü eklenmiş, ben fotoğraf eklenince karşı çıkmıştım, neyse burayı da kapatır giderim olmazsa, web sitem var oraya yazar dururum.