Abonman
@Abonman
31 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Puan vermedi·198 syf.·
2026 8. kitabı
Puan vermedi·191 syf.·
2026 7. kitabı
"Ben insanım, șu gördüğüm de doğa" dediğimiz günden beri bir çeșit sürgündeyiz. Bize bunu söyleten bilinç yüzünden sürülmüşüz uzaklara. O gün bugündür bir dönüş bileti arıyoruz. Anneler bebeklerini emzirirken, dedeler ağaçlarını dikerken doğaya yaklaştıklarını hissediyorlar. Aşk da bize evimize giden yolu gösteriyor işte.
Birini sevdiğimizde bilinç susuyor ve aptallaşıyoruz. Bilinç susunca insan kendisini yeniden doğanın bir parçası gibi hissediyor. Böylece ulaşıyor vaat edilmiş topraklara.
Benim Avrupam bir köşe başında yirmi birinci yüzyılla karşılaşmış Anadolu; uygarlıklar beşiği o değilmiş gibi, Kurfursten damm vitrinlerine çocuksu bir şaskınlıkla bakıyor. Bir yandan da Fatih Akın'ın kamerasını bekliyor, ele güne anlatılmak için. Bazen de yaşlı bir dost benim Avrupam. Yetmişinden sonra gemiyle çıkalan hüzünlü bir dünya turu, on dokuzuncu yüzyıldan kalma bir kilisenin görkemi, o görkemi finanse eden Afrikalı, Hintli, Güney Amerikalı çocukların kanı ile teri... Başkalarının teriyle kazanılmış bir uygarlık zaferinden geriye kalan bilgelik... O bilgeliğin New York gökdelenleri karşısında her gün biraz da kavruk, biraz da küstün durması... Bunun verdiği eski moda bir yalnızlık ve sitem.
"Tanrılar gelip geçer, dualarsa kalıcıdır.'
Yehuda Amihay