Yalnız bircə addım da olsa, geriyə qayıtmaq istəyi bütün varlığına hakim kəsildikdə, yalnız və yalnız məhz həmin anda bütün çılpaqlığı ilə hiss edirsən ki, doğrudan da, geriyə yol yoxdur. Yollar yalnız bir istiqamətdə olur... İrəli...
Bəlkə də, Allah insanları lal yaratsaydı, onlar bir-birilərini daha yaxşı başa düşərdilər... Nə qaba sözlər, təhqir, söyüş olardı, nə də yalanlar, aldanış...
Onu itirsəm, mənim axırım necə olacaq? Axı onunla keçən bir anım onsuz keçən əbədiyyətə bərabərdir. Mən onunla yaşamırammı? Hər görüşdə səhrada susuzluqdan yanan yolçu tək onu bir qab sərin su kimi ciyərlərimə çəkmirəmmi?