Görüntüyü bozan aynalar labirentinde yaşıyordum sürekli.
Başlangıçta görüntüme ait net bir anım vardı ama zamanla kendime ait her türlü gerçekliği yitirmeye başladım...
Kaderin, daimi olarak arzularımızı ve hayallerimizi gözetlediğini, onun dönemeçlerinin bizim dönemeçlerimizle aynı olmadığını, iki dönemeç arasında bizim iyiliğimizin olasılıkla onun en son düşüncesi olduğunu henüz bilmiyordum.