Bejan Takar
@Achileus
Beden Eğitimi Öğretmeni
Atatürk Üniversitesi
Van
Middle East
45 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Gülemedim ki hiç
Hasta yatağının başucunda
Haberi bu yüzden
Yoktur annemin
Sol yanağımdaki
Gamzeden
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir avuç toprağın kenarında
Kendimden uzak bir yerde tek başıma oturmuşum
Tüm esintiler toprak oldu.
Ve parmaklarımın arasından kayarak yere düştü.
Bir Hiçe Benziyorsun!
Toprağın soğukluğuna bırak yüzünü.
Kendi yüksekliğimi kaybetmişim.
Korkuyorum, bir sonraki andan ve duygularıma açılan bu pencereden.
Elimin unutkanlığına bir yaprak düştü
Annemin yüzünde titreyen ninni, kaybolmuş bir
nağmenin kokusunu vermekte.
Ona söyle: Cehennem çarpıntısı saklı bende.
Ona söyle: Siyah esintisini yudumladım gözlerinin
Yudumladım... Huzursuzum.
Daha çok, evet, daha çok
Susabilir insan.
Saatlerce dikebilir gözünü insan
-ölü gözü gibi sabit bir bakışla-
Bir sigaranın dumanına
Bir fincanın şekline
Halıda solgun bir çiçeğe
Duvarda hayali bir çizgiye.
Kuru pençelerle insan
Perdeyi çekip bakabilir:
Sokakta Yağmur bardaktan boşanır gibi.
Takılıp kalabilir insan
Durduğu yerde,
Perde kenarında, ama kör, ama sağır.
Bağırabilir insan
Son derece sahte,
son derece yabancı bir sesle:
"Seviyorum seni" diye.
Bir erkeğin güçlü kollarında
Güzel, sağlam bir dişi olabilir insan
Deri sofra gibi bir vücut
Ve iri, sert gögüsleriyle.
Bir sarhoş, bir deli,
bir aylağın yatağında
Lekelendirebilir insan
Bir aşkın ismetini.
Eski nesneler günlük yaşamdan kaçma olanağı sağlarken, en somut kaçış biçiminin zamansal kaçış ve en etkileyici kaçış örneğininse kişinin kendi çocukluğuna geri dönüşü olduğu söylenebilir.
Belki de her estetik duygu böyle bir metaforik kaçış içermektedir. Eski nesneye eski nesne olma özelliği kazandıran şey sahip olduğu efsaneleşme katsayısı ve otantikliğidir. Eş zamanlı ya da art zamanlı değil çağdışı bir şeydir. Sahibine bir sıfat kazandırmak ya da daha zengin görünmesini sağlamaktan çok, kendinden bir parça gibi gördüğü ve hep övgüyle söz ettiği bir nesnedir.
Öte yandan işlevsel nesne demek bir varlıktan yoksun olmak demektir. Burada gerçeklik işlevsel nesnenin “mükemmellik” boyutuna gerilemesine engel olduğundan, var olabilmesi için bir işe yaraması gerekmektedir. Bu yüzden işlevsel nesne çok değersiz bir şeye benzer; bir başka deyişle fiyatı, niteliği, saygınlık düzeyi ne olursa olsun insanın zihninde yitirilmiş
Anne ve Baba imgeleri oluşturarak yer etmelerini sağlar. Çok işlevsel görünmekle birlikte, bir o kadar anlamsız olan bu nesne geçici bir şey olup, gündelik yaşam içinde eriyip gider. Hemen hemen hiçbir işleve sahip olmadığı halde çok anlamlı bir şey olan mitolojik nesne ise atalara hatta doğaya mutlak öncelik tanır.
