Nereye gidersem gideyim yanımda kendimi de götürmek zorunda olmak ne kadar kötü. Bunca gidişimin sebebi kendimden kaçacak bir yer bulmak aslında. Bir çare aramak. Ama olmuyor, insan derdinden kaçsa kendinden kaçamıyor. Belki de bunun tek çaresi aklından kaçmak
Kapısını anahtarla açanlardan değil de zile basıp da birinin karşıladığı insanlardan olmayı çok istiyor bir tarafım ama bir başka yanım nedenini bilmediğim bir şekilde kaçıyor bundan.
Yoksa ben de imrenmiyor değilim akşam olduğunda işini bitirip de evine giden insanlara. Onu bekleyen birilerinin olduğu, geç kaldığında merak edildiği bir adam olmak isterdim yani. Ne bileyim, eve girdiğinde artık Allah ne verdiyse pişirilmiş yemeğin kokusunu genzime çekip şöyle içten bir "Hoş geldin." cümlesini duymak ve sahiden hoş bulmak isterdim.