Hayatımın büyük trajedilerinden biri -ama karan- lıkta, kurnazca oynanan trajedilerden bu-, doğal yolla hiçbir şey hissedemiyor olmak. Herkes gibi sevmeye ve nefret etmeye muktedirim, herkes gibi korkabilir ya da coşkuya kapılabilirim; ama sevgim ya da nefretim, korkum ya da coşkum o tanımlanmış duygulara benzemiyor hiçbir zaman:
Ya bir öğeleri eksik kalıyor ya fazladan bir tane eklenmiş oluyor - sonuç olarak farklı bir şeye dönüşüyor ve hissettiğim hayatla uyuşmuyorlar.