FatihinZulasi
@AdeleLauries
Avukat
Üniversite
Antalya
Antalya
3 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Melekler ve şeytanlar
Dan Brown’ın "Melekler ve Şeytanlar"ı, elinize alır almaz sizi mukadder bir kapışmanın, yani ilim ile dinin o kadim kavgasının tam ortasına fırlatan, nefes nefese bir eser. Vak'a, Harvard'ın o meşhur simgebilim üstadı Robert Langdon’ın, İsviçre'deki CERN'e apar topar çağrılmasıyla fitili ateşliyor. Orada, göğsüne menhus bir "Illuminati" damgası yakılmış bir fizikçinin feci akıbetiyle yüzleşiyor. Maktulün kızı, babasının intikamına ahdetmiş, zeki ve alımlı bilim kadını Vittoria Vetra'nın da hikâyeye dahil olmasıyla işler iyice sarpa sarıyor. Öğreniyorlar ki, akıl almaz bir kudrete sahip bir anti-madde bombası araklanmış ve Papalık seçiminin tam ortasında, Vatikan'ın bağrına yerleştirilmiş. Bu meşakkatli takip, sadece bombayı bulma telaşı değil, aynı zamanda Langdon ile Vittoria arasında, o kargaşanın içinde filizlenen romantik bir yakınlığın da habercisi oluyor.
Hikâyenin o büyük ters köşeye gelmeden evvelki bu kısmında, tansiyon iyice Roma'nın kadim sokaklarına sirayet ediyor. Langdon ve Vittoria, Illuminati'nin o efsanevi "Aydınlanma Yolu"nun izini sürerek, derdest edilen dört kardinali kurtarmak için adeta ecel terleri döküyor. "Toprak, Hava, Ateş ve Su" gibi anasır-ı erbaayı temsil eden, Bernini'nin muazzam heykelleriyle dolu gizli dehlizleri çözmek icap ediyor. Her dönemeçte, gölgelere sinmiş gaddar bir suikastçıyla pençeleşiyorlar. Bu keşmekeş içinde, Langdon'ın o engin tarih malumatı ile Vittoria'nın keskin mantığı, yegâne kalkanları oluveriyor. İkili, hem bombanın tehdidi hem de Vatikan'ı bir kurt gibi kemirdiğine kani oldukları o Illuminati komplosunun baskısı altında birbirine sığınıyor. Biz okurlar da bu noktada, 'Tamam, düşman Illuminati' deyip arkamıza yaslanıyoruz; lakin asıl ihanetin nereden geleceğinden henüz bihaberiz.
Ve nihayet, romanın o insanı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kahve Soğumadan Önce: Bir Okurdan Kalan Hissiyat
Bazen bir kitabın kapağını kapatırsınız ama hikâyesi, karakterleri ve o bıraktığı hissiyat sizinle yaşamaya devam eder. "Kahve Soğumadan Önce" benim için tam olarak böyle bir kitap oldu. Tokyo'da, zamanın sanki daha yavaş aktığı, eski bir kahve dükkânında geçen bu hikâye, ilk başta basit bir zaman yolculuğu masalı gibi görünebilir ama aldanmayın; sayfaları çevirdikçe anlıyorsunuz ki bu, zamandan çok insan ruhuna yapılmış bir yolculuk.
Kitabın fikri çok basit ve bir o kadar da dahice: Bu kafede, belirli bir sandalyede oturarak geçmişe gidebilirsiniz. Ama bir sürü katı kural var ve en mühimi de şu: Ne yaparsanız yapın, geçmişe gidip bugünü asla değiştiremezsiniz.
İşte tam bu noktada aklıma şu sual takıldı: Mademki hiçbir şeyi değiştiremeyeceksin, o zaman o acı dolu âna geri dönmenin ne hikmeti var ki? Yazar Toshikazu Kawaguchi, bu sorunun cevabını her bir karakterin hikâyesiyle usulca kulağımıza fısıldıyor. Kitabın asıl vurduğu yer de burası zaten. Olayları değiştiremeyeceğini bile bile o sandalyeye oturmanın bir anlamı olmalı, değil mi? İşte o mana, boğazınıza düğümlenmiş o tek bir cümleyi sarf edebilmekte gizli. Belki pişmanlığı bir nebze olsun dindirmekte... Ya da belki de sadece sevdiğiniz birinin yüzüne, artık hafızanızdan silinmeye yüz tutmuş o çehreye, dolu dolu son bir kez bakabilmekte. Geçmişte yaşananlar bir taş gibi yerinde duruyor, evet. Ama o yolculuktan döndüğünüzde, o taşı sırtında taşıyan siz, artık aynı siz olmuyorsunuz.
Kitaptaki her bir hikâye, boğazınıza oturan o "keşke" düğümünü öyle bir yerden yakalıyor ki... Terk edilen bir sevgili, hafızasını yitiren kocasına mektubunu okutmak isteyen bir kadın, asi kız kardeşiyle son bir kez konuşmak isteyen bir abla... Hepsinin pişmanlığı o kadar gerçek, o kadar bizden ki, kendinizi onların yerine koymaktan