Nurseda Yüksel

"Hayatın sonu zaten yıkım! Her gün bir parçamızı daha kaybediyoruz ruhumuzdan. Ne acelen var?"
Sayfa 237·Kitabı okudu
Edebiyat
Reklam
Kendimi aşık sanıyordum bir süre. Sonra bu sevgilinin de cahil, zevksiz, sıkıcı, kötü, hain, aptal, kurnaz, ciğeri beş para etmez, vesaire olduğu gerçeğini kendime itiraf ediyordum. Hızla aksileşiyordum, çekilmez oluyordum.
Sayfa 236·Kitabı okudu
Edebiyat
Ben çünkü oldum olası inatlaşıyordum hayatla. Ey hayat! Sen mi çökerteceksin beni, ben mi? Bakalım hangimiz daha başarılı olacağız?
Sayfa 236·Kitabı okudu
Edebiyat
Günah da her şey gibi unutu­labilen bir şeydi. Ayrıca zaman vicdanın ağrı kesicisiydi.
Sayfa 235·Kitabı okudu
Edebiyat
Hayat canımıza okudukça (hayatın canımıza okumasına izin verdikçe böyle zırıl zırıl ağlayarak), yaşa­makta daha beter ısrar ediyoruz.
Sayfa 234·Kitabı okudu
Edebiyat
Reklam