Çoğu zaman kendimizi korumak adına duygusal zırhlar örüyoruz.
Kırılganlığımızı kabul etmediğimizde, aslında en insani yanımızı bastırıyoruz. Acıdan, reddedilmekten, başarısızlıktan kaçmak için "güçlü" görünmeye çalışıyoruz; ama bu, aynı zamanda bağ kurmanın, empati kurmanın, gerçekten yaşamanın kapısını kapatıyor.
Kırılganlık, zayıflık değil; cesaretin ta kendisi. Onu kabul ettiğinde, hem kendini hem başkalarını daha iyi anlarsın. Çünkü hepimiz aynı kırılganlıkla doğduk; bu, bizi insan yapan şey.
Belki de asıl güç, "İncinirim ama yine de açarım kalbimi" diyebilmektir.
Bu cümle sana ne hissettirdi? 🌿
Uzm.Psk. Afag GURBANOVA