On üç on dört yıl önce Ayşe'nin annesi öldüğünde ev nasılsa aynısı, eskimişi, yıpranmışı, kirlenmişi, iyice acıya bulanmışı... Sanki bir şey onların takviminin önünü kesmişti. Orada öyle, ne ileri, ne geri kalakalmışlardı.
Bu zamana kadar Tomris Uyar'ı tanışmayışımın verdiği mahçubiyeti yaşamaktayım.. Sözlerinin ve cümlelerinin zerafetini beynimin içinde ipeksi yumuşaklığını tarif edemeyecek kadar bilinçsizim...