Belki o vakte kadar Turgut da gelir, alır başımızı gideriz ve gök şimdikinden daha mavi olur. Sahi, bahar gelmiş memlekete haberim yok. Çiçekler içinde koşmak, avazım çıktığınca bağırmak istiyorum. İçimdeki ihtiyarın bastonlarını kırıp özgürce koşmak, koşmak...
Kimsenin yükünü o-muz-la-ma-ya-ca-ğım. Bunu iyice bellemeliyim çünkü omuzlarda taşınası yüreğimin yerlerde sürünüşünün intikamını bir tek bu yolla alabilirim.