Her zaman daha iyi şeyler bekleyerek yaşarız.
Fakat aynı zamanda sık sık pişmanlık duyar, geçmişe özlemle bakarız. Bu yüzden pek çok insan, hayatlarının sonuna geldiklerinde geriye dönüp baktıklarında, hep geçici bir ruh haliyle yaşadıklarını fark edecektir: Önemsiz sandıkları, değerini bilmeden ellerinden kayıp giden şeyin aslında kendi hayatları olduğunu görmek, onları şaşırtacaktır. Yani, yaşarken umutla bekledikleri şey, zaten ellerindeydi. O yüzden birçok insan için şu söylenebilir: Umut, ölümün kollarında dans edene kadar onunla alay etti.
Arthur Schopenhauer
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Belki bi gün,
belki bi cesaret
belki bi çılgınlık
belki bi şiir,
belki bi çay
olur ya,
belki…
Cemal Süreya
“Kendiniz için değil, bağlı bulunduğunuz ulus için elbirliği ile çalışınız. Çalışmaların en yükseği budur.”