İnsan yavrusu doğduğunda tamamen bakıma muhtaçtır. Anne ile bebek arasında kurulan o ilk ilişki aslında kaderimize giden ilk basamaktır. Eğer o anne bebeğin ihtiyaçlarını onun el kol sallamalarından, bakışlarından, çıkardığı seslerden hemen anlar ve anında bu ihtiyaçları karşılarsa, bebek bu yeni ortama güven duymaya başlar.
İnsanoğlu hayatın karşısında bazen ne kadar aciz kalabiliyor. Bir ölüm, bir de ayrılık diyor şairler ama bizleri böyle aciz bırakan başka şeyler de var bu dünyada.
Ben diyememek, yani ilişkilerde kendinden çok başkalarının düşünce ve duygularına göre hareket etmek insanın bu dünyadaki varlığını inkar etmesi, var olamaması gibi bir şeydir.