Bu duvarlar yetmiyor bizi ayırmaya bilesin...
Bu parmaklıklar, bu demir kapılar, bu hava, inan...
Bazen bir yumrukta yıkacak kadar güçlü,
Bazen bir serçe kadar güçsüzsem, bir nedeni vardır...
Hangi zorluğu yenmemiş insanoğlu.
Hele taşıyorsa içinde bu insanca sevgiyi.
Güzel günler zorlu duraklardan geçer sevdiğim.
Damla damla birikiyor insan.
Damla damla sevgili...
Bir gün akıp gideceğiz hayata...
Duvarlar yıkılacak, açılacak bütün kapılar bilesin.
Benim yüreğim sensin şimdi, seni vurur durur...
Ve yine damla damla çoğalıyorsun içimde
Yılmaz güney
tanıdığım bütün kelimeler
hüzün dolu ve hepsinde
çatlayan bir bardak
kırılan bir kadeh
tanıdığım bütün kelimeler
kopuk ve bir cümleye sığmıyor
İrfan yıldız
geçiyor günler
bir göçmen kuş topluluğu gibi
deniz maviliğini yitiriyor
güneş farklı doğuyor artık
güçsüz ve yaşlanıyor sokaklar yokluğunla
şarkılar senle başlıyor şiirler sensizlikle
gündüzler kararıyor geceler hep aydınlık
sararıyor yavaş yavaş hükmedemediğim çiçekler
mahkum alıyor yalnızlık beni
gardiyanım ötmeyen kuşlar
üzerime kapatılıyor hayali kapılar
bir ben kalıyorum cehenneme
bir de yazamadığım şiirler
ve bir sen kalıyorsun cennete
bir de okunmamış şiirler...