AkenRa
@Aken_Ra
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Billur suyun üstünde,
Kızıl bir güneş,
Denizin kıyısında,
Yaşıyoruz sergüzeşt.
Yalnızlığım yanımda,
Oturuyoruz kardeş kardeş.
Denizin kıyısında,
Olmuşuz iki sarhoş.
Kıyıdan esen rüzgâr,
Maziye doğru esti.
Penceremin perdesi,
Billur suyla yüzleşti.
Denizin kıyısında,
Canlandı anılarım.
Yalnızlığım sustu,
Ben konuşmaya başladım.
İçimden geçenler,
Dilimde düğüm oldu.
Billur suyun sesiyle,
Birden gözlerim doldu.
Billur suyun üstünde,
Kızılımsı bir güneş,
Denizin kıyısında,
Yaşıyoruz sergüzeşt.
Reklam
Ne yaşanacağını bilemediğimiz yollarda yürürken, içinde bulunduğumuz durumlara ve belirsizliklere adlar vermeye meyilliyiz. Bazen “neşe” deriz buna, bazen “korku”, bazen de “umut”.
Oysa belki de bu adların hepsi birer yanılsamadır. Çünkü çoğu zaman ne hissettiğimizi gerçekten tam olarak bilemeyiz.
Belki de bunun nedeni şudur: Yaşadığımız her duygunun içinde, yaşamadığımızı sandığımız başka bir duygu daha gizlidir.
Yani acı çekiyorsak biraz da korkuyoruzdur…
Neşeliysek, içten içe umudu da besliyordur içimiz.
Peki…
Tüm bu duyguların ve bunca karmaşıklığın varış noktası nedir?
Neyi amaçlıyoruz, ne için yaşıyoruz?
Zihnimizin dehlizlerine indiğimizde çoğu zaman tek bir hedefle karşılaşırız: “Mutluluk.”
Belki bu da bir yanılsamadır. Ama yine de bu adlandırma bize yaşamı sevdirir, hayata tutunacak bir anlam verir.
Siz ne düşünüyorsunuz?
Bir cümleyle cevaplasanız: Sizin hayatınızdaki asıl varış noktası ne?
Hayatlarımıza birbirimizin gözlerinden yeni bir bakış açısı kazandırmaya ne dersiniz?
Yorumlarda buluşalım :))
Elveda derken bir güne,
Gecenin hüznü çöker kalplere.
Yalnızlık çanları çalarken birden bire...
Bir dostun varlığı hatırlanır
Duvarda çınlayan saatin sesiyle.
Uzaklar yakın olur,
Dillerin bağı çözülür,
Muhabbet başlar en derinden
Rüzgâr selam verir
Geçerken kapımın önünden.
Umut nedir? Hayatın onca karmaşasına, yaşadığımız tüm hayal kırıklıklarına rağmen nedir bizi hayata bağlayan?
Uzun zaman önce kalemimden dökülen, arşivimde kalmış bir yazıyı paylaşmak istiyorum bugün sizlerle. Bizi yoran, üzen ne olursa olsun tüm kötülüklere rağmen derin bir nefes alın ve bir dilek tutun, içinde umut olsun…
Karanlıklara karşı kararlı adımlarla yürümek için kalplerde açan kızıl bir güneş… Sessiz bir günde pencere camına vuran yağmur damlaları gibidir umut. Hayatın engebeli yollarına karşı verilen bir mücadele simgesidir belki de.
Her şeye rağmen yeni bir güne uyanmanın sevinci ayrı oluyor gönüllerde. Yaşananların yaşanacaklara gebe olduğu bu dünyada zamana karşı koymak umutla var olmaktan geçiyor. Hayatın sislerine rağmen yeni doğan bir bebek, insanın emeğine karşılık filizlenen bir çiçek ve bütün zorluklara rağmen kazanılan bir zaferin sessiz çığlıkları, zamanın acımasızlığına meydan okurcasına huzur veriyor umutla bekleyen kalplere.
Zaman su gibi akıyor ellerimizden. Bazen mutlu bir günün vazgeçilmez simgesi bazen de hüzünlü bir geçmişin mazisi olarak çıkıyor karşımıza. Çünkü o, acımasız ve güçlü, sessiz ve kararlı… İnsanların çırpınışlarına hapsolmuş vahşi bir süreç…
Karanlık görünüyorsa gökyüzü, hızla geçiyorsa zaman ve acımasız bir boşluk içinde çaresizce bekliyorsa insan; o vakit açılsın gönül kapıları dökülsün kalbin bütün korkuları ve umutla birleşsin akan her bir gözyaşı.
Her yok oluşun başladığı noktada yeni bir gün doğuyor demektir. Geçmişin ağlarına takılıp zamana hapsolmaktansa geleceğe emin adımlarla yürümek yakışır umut yolcusuna. Çünkü yolun sonu aydınlık, berrak ve huzur dolu… Unutulmamalıdır ki; her kötü günün vardır elbet sonu, bunu anladığın zaman başlar umut yolu!