"Açlık hissinin karnından geldiğini sanıyor, ama aslında ruhunda hissediyor."
Bugün bu sözü okuduğumda içimde bir yerlerin parçalandığını hissettim. Aslında mutlu olduğum bir gündü; belki de uzun zamandır bu duyguya o kadar yabancı kalmışım ki, şu anki halimi garipsiyorum. Mutluluğun misafirliğini ve geçiciliğini bilmek, omuzlarımda ağır bir yük gibi duruyor. Yine de bu çaresizlik hissinin içinde, ruhuma dokunan o ince sızıyı dinliyorum.
Malum, kimimizin cezası hatırlamak, kimimizinki unutmamak. Ben ilelebet unutamamakla cezalandırılanlardanım.
Yakınımdakileri değil, ancak uzağımdakileri sevebilen biri olarak, başka dünyalara duyduğum merakı onun sayesinde giderdim. Bir de tabii, anlattığı şehirlerden birinde senin de yaşıyor olabilecegini bilmenin kederli merakıyla içten içe acı çektim.