Başkalarını kendine göre değerlendirmenin ne kadar budalaca olduğunu hergün biraz daha iyi anlıyorum. Benim, kendimle uğraşmaktan başka şeye bakacak vaktim yok. Kalbim olabildiğine coşmuş. Başkaları beni yolumdan alıkoymazsa, onların kendi bildiğine gitmesine aldırmayacağım.
Bazen aklım almıyor; onu yalnızca ben, hem de öylesine içten, öylesine dolu dolu severken, ondan başka hiçbir şey görmez, bilmezken, ondan başka hiçbir varlığım yokken, nasıl olur da onu bir başkası da sever, sevebilir?