KİBİRLENME İNSANOĞLU
Sanır ki dağlardan yüce başı,
Bakmaz ardına, görmez aşağı,
Mevkiyle, makamla büyüdüm der,
Unutur insanı, unutur dünü.
Bir selam verirsin, göğe bakar,
Gözlerinde kibir, gönlüne akar,
Diline hükmetmez, sözleri sert,
Sanır ki sonsuzdur dünya tahtı.
Oysa rüzgâr eser, devler yıkılır,
Bir gün aynalar gerçek söyler,
Mezar taşına kazınmaz unvan,
Büyüklük kalır mı, gönüller siler.
Toprak ayırmaz büyük, küçüğü,
Eşitlenir herkes, biter gücü,
Bir hoş seda kalır, güzel bir söz,
Gerçek büyüklük budur özü.
AKİF TIRAKGÖZ