Yaprak dökmeyen ağaçlara güvenme
Buz tutmayan suya da öyle
Demiştim, diyorum, İbrahim
Hava serinledi, artık gidelim.
Reklam
Altın bakraçları, mesuliyetin
Ateşe su dökmek, çıksın diye ses-
Bir evin tek oğlu olan şiirin
Nur içinde yatsın o kırık heves.
Bir kaleme çırak durdum diye ben
Durmadan akıyor suyun neşesi
Kendine güveni geliyor dağın
Bitiyor söğüdün mahcubiyeti
Benden bil bunları, şaşırma sakın!
Canının peşinden koşan insanlar
Zincir çok kısa, yaşamak kadar.
Gülleri güldüren hatır olmasa
Bir ırmak niye akar?
Koleksiyon kültürü, insanı biraz daha vefalı yapıyor. Çünkü geride kalanları topluyorsunuz. Öte yandan, hayatımızı bunun üzerine kurmamamız, eskilerin deyimiyle, "eşyadan eşyaya seyahat etmememiz" gerekiyor.
Basit bir kuralımız var: 'Neyi seversen sev, ayrılacaksın.' Bu yüzden, mülkiyet duygusunu pekiştirecek her türlü merak ve çabaya karşıyız. Sadece şu: 'Benimdir deme, yanımdadır de.'
