Semaya bakmanın on faydası vardır denildi. Üzüntüyü eksiltir, vesveseyi azaltır, evham korkusunu giderir, Allah'ı hatırlatır, kalbinde Allah'a karşı saygıyı yeşertir, olumsuz fikirleri siler, sevda hastalığına fayda verir, müştak olanları teselli eder, birbirini sevenlere ünsiyet verir. O sema ki dua edenlerin kıblesidir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Derviş Dağı başına kar düşende,
Bülbül öter acı acı gülşende,
Bu ayrılık sinemizi deşende,
Biz gideriz, sen kalırsın geride...
Nasip! Kalbindeki arzu, o yaklaşmaya çalıştıkça daima ondan kaçan bir ufuk çizgisiydi.
"Bu kaybediş, bu tükeniş niçin, sorarım size? Yaşamak, iyi bir hayat sürmek için mi? Ne için? Efendim? Şayet bunun içinse büyük, çok büyük zarardayız, ziyandayız, hüsrandayız. Böyle yaşamak, geleceği inşa etmek olmaz. Ey dinleyenler, kulaklarınızı açarsanız, gözlerinizi de açmış olursunuz. Kulak verin sözlerime! Yüreğimle sesleniyorum vicdanlarınıza: Kendi dünyamızın değil, kendine has kaidelerle dönen dünyanın içinde yaşayanlar olmalıyız. Böyle daha mutlu, daha huzurlu olacağız. Şahitlik ederim ki böyle olacak!"
Bunun üzerine biraz düşünülür.
Belli bir süre birbirine sıkı sıkıya bağlananlar, ayrıldıklarında birbirlerini değil, birbirlerinde bıraktıkları geçmişlerini, anılarını özlüyorlardı