Artur Montanelliyə allah kimi inanırdı.Lakin həqiqətləri öyrənməsi onda Montanelliyə, tanrı qarşısındakı paklığına inanaraq günahlarını etiraf etdiyi halda onu ələ verən keşişə və bu "müqəddəslərin" simasında İsaya nifrət yaratdı.
Çəkici stolun üstündən qapıb, İsanın pyedestaldakı təsvirinə sarı cumdu.Parça-parça olmuş təsvir ayaqları altına töküldü.Öz-özünə "Bu nə asan şeymiş" dedi.
Təsəvvür edin, birneçə saniyədə həyatınız büsbütün dəyişir.Allah kimi inandığımız şəxslərin xəyanəti ilə içimizdəki savaş üsyana dönür və çevrilişlə sona çatır.Artur kimi bizdə, əlimizdəki "inqilab çəkici" ilə müqəddəs saydıqlarımızın əbədi fiqurlarını bir an içərisində parça-parça edirik.Geriyə tək bir cümlə qalır-"Bu nə asan şeymiş" - "Arxada çirkin yalanlar, kobud hiylələr, üfunət dolu durğun həyat bataqlığı qalırdı, elə bir dayaz bataqlıq ki, onun içində heç boğulmaqda mümkün deyildi."