S.Tuana
@AlbatrosInAlcatraz
Bircok kitap, insanin kendi kalesinin icindeki bilinmeyen odalarin anahtarlari gibidir.
129 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Ben hep en guclu olmak zorundaydim. Duseni kaldirmak... buydu hayattaki gorevim. Buna dik durmak mi denir bilmiyorum ama kendimi kollamaya, ayakta kalmaya calisirken yok oldugumu fark ettim.
Sayfa 168
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Dünya bir agac ve insanlar o agacin dallariysa, ben o agacta zayif bir yaprak bile degildim. Toz bulutuydum ben.
Sayfa 162
Eskiden uyaninca prensesler gibi kokardim, artik les gibi kokuyordum. Simdi bunca yikilmisligin uzerine ben bu defa neye iciyordum?
Sayfa 143
Hikayenin en gunahsizi olup, hâlâ nasil ellerimi terletebiliyordum? O kadar masumken nasil musaade ediyordum bu agirligin bedenimi sarmasina?
Sayfa 141
Suan bende tam bu durumdayim..
Dalip gitmistim. Canimin acisini unutup, canimin acisinin neden kaynaklandigini bulmaya calistigim yoldan cikmis, bir denize düsmüs boguluyordum. Iyi kötü hicbir sey duymak istemiyordum. O an orada dunyanin bitmesini istiyordum. Dunya dursun, her sey bitsin.
Sayfa 140