Öpünce geçmeyen,gözle görülmeyen yaralarımız var.
Ama anneden,ama babadan ya da yardan.
Canımızı yakan,sesimizi kısan anılarımız var.
İlla ölmesi gerekmiyor gidenin ya da yüreği yakanın.
Yaralanıyoruz işte birinden.
Hayali yara bantları yapıştırıyoruz gerçek yaralarımıza.
Bir sonra ki yüreğe soruyoruz tüm yaşanmış acıların hesabını,işte o zaman kaybediyoruz.
Her sabah yeniden başlıyor hayat.
Her sabah yeniden öğreniyoruz nefes almayı.
Hayatta en pahalı şey aldığımız nefes...
Çünkü yalnız yaşamak için çok fazla bu hayat...