ORTAÇAĞ SÖVALYELERİNİN "DUA KİTABI" ŞÖYLE DER:
Yol'daki ruhani enerji adil ve sabırlı davranarak senin ruhunu hazırlar.
Bu yol, Şövalyenin Yolu'dur. Bu yol hem kolay hem zordur, çünkü önemsiz şeyleri bir kenara bırakıp dostluklar kurmaya zorlar insanı. Bu yüzden, ilk başta, birçok kişi bu yolu izlemeye çekinir.
Şövalyeliğin ilk dersi budur: Hayat kitabına bugüne kadar yazmış olduğun her şeyi sileceksin: huzursuzluk, belirsizlik, yalanlar. bütün bunların yerine "cesaret" sözcüğünü koyacaksın. Yolculuğa bu sözcükle başlarsan ve Tanrı'ya inanarak devam edersen nereye varman gerekiyorsa oraya varırsın.
"Yayımı gerdiğimde," der Herrigel, Zen hocasına,
"öyle bir an gelir ki, okumu hemen fırlatmazsam soluk alamayacağımı hissederim."
"Okunu fırlatman gereken ânı sınamaya ve kışkırtmaya devam edersen asla okçunun sanatını öğrenemezsin," der hocası. "Bazen atışın hedefini bulmamasına neden olan şey, okçunun aşırıya kaçan arzusudur."
İşin aslı böyle değildir: Harekete geçmelidir savaşçı; ancak Evren'in de bir şeyler yapmasına fırsat vermelidir.