onların kalpleri de
seninki gibi sanıyorsun
herkes o kadar yumuşak
o kadar şefkat dolu olamaz oysa
oldukları gibi
görmüyorsun insanları
olabilecekleri gibi
görüyorsun
kendinden veriyor, veriyorsun
onlar her şeyini çekip alıncaya
ve için bomboş kalıncaya dek
bir dahaki sefere
ac kahve içtiğinde
seni koyup gittiği halin
acı tadı olacak dilinde
yaşlar süzülecek gözlerinden
yine de
içmeden edemeyeceksin
onun en koyu halini
yokluğuna yeğleyeceksin