Ali Sadi Türkman
@AliTurkman
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Patrick Rothfuss ile tanışmam kendisinin Locke Lamora'nın Yalanları kitabını okurken kitap ile ilgili yazdığı görüşleri ile karşılaşmam sayesinde oldu. Uzun bir kitapsızlık dönemimin sonunda yazar arkadaşım Uraz'ın tavsiyeleri ile birlikte tekrar okuma alışkanlığı kazanmam Centilmen Piç serisi ile olmuştu. Rothfuss ile Lynch'in yazım benzerlikleri konusunda aldığım duyumlar ve daha ilk sayfada sıkı bir Lynch hayranı olmam ile birlikte aklımın bir köşesine hemencecik Rothfuss'u da eklemiştim. Kitabı elime aldığımdaki beklentilerim beni içerisine çekip çıkmamı oldukça zorlayacak bir serüvene atılıyor oluşumdu. Nitekim beklentilerimde yanılmamıştım...
Kitapların genel olarak okurken üzerimde nasıl bir duygusal etki oluşturduğu kitapların teknik ve edebi yönlerinden daha önemli olmuştur. Hikaye örgüsü ve kurgusu ise hepsinden daha önemli bir etken olmuştur. Bayağılığın ve sıradanlaşmanın bu kadar yaygın olduğu bir zamanda hala daha fantastik bir kurguyu bu kadar geleneklere bağlı ona rağmen bu kadar özgün ifade eden çok az sayıda eser vardır herhalde. Bunu son derece kusursuz yapmak ise Rothfuss'un kaleminin işi olsa gerek. Kvothe'nin öyküsü bir fantastik kurgudan beklenilebilecek her türlü kült kuralı barındırdığı gibi bunları öyle bir gerçeklik temeline oturtuyor ki kitap içerisindeki dünya mükemmel bir örgüye sahip oluyor. Kral Katili Güncesi isimli üçleme serinin ilk kitabı olan Rüzgarın Adı bizi Kvothe'nin ağzından onun geçmiş maceralarını dinlediğimiz bir roman. Sırasıyla çocukluk zamanı ve hayata atılışı ile birlikte delikanlılık çağını okuyoruz eserde. Okuyacak olan kişilerin tadını kaçırmamak adına kitap içerisindeki olay örgüsü ile ilgili bir şeyler yazmak istemiyorum. Fakat şunu belirtmeliyim ki hikayedeki kırılma noktaları nefes kesiciydi. Kvothe karakteri
