Kaiser
@Aliceandwhiterabbit
Bugün kaç kedi sevdin ya da hiç kedi sevdin mi?
42 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
“Armatör”, serinin ilk iki kitabına göre biraz daha ağır tempolu başlıyor bence. İlk başta “Acaba okuyamayacak mıyım?” diye düşündüm ama ilk 30-40 sayfadan sonra daha sürükleyici bir hale geliyor. İkinci kitaptan -Pilot- daha çok beğendim. Kitaplarda Erdem ve Mutlu’nun arkadaşlığını okumak beni çok mutlu ediyor. Ve bence katilin kim olduğu, diğer kitaplara göre daha tahmin edilebiliyor.
— Spoiler —
Mutlu ilk defa birini silahla vurdu. O bölümü okurken çok heyecanlanmıştım. O kısımda gerilim hissinin iyi yansıtıldığını düşünüyorum.
Bir de kitap boyunca iş insanlarını soruşturmanın, araştırmanın bir polis için ne kadar zor olduğunu fark ettim. Ufacık şeylerde bile üstlerinden azar yemesi, Mutlu’nun yaşadığı baskıyı gerçekten hissettirdi. Kitabın sonuna doğru Sabri Ateş’in, Mutlu'ya neden mesafeli davranmaya başladığını, Mutlu kadar ben de merak ediyorum. Son olarak, kitapta bazı psikolojik varsayımlara ve yöntemlere yer verilmiş olması çok hoşuma gitti.
"Her ölüm erkendir."Düşünce
(Kitabın içeriği hakkında spoiler var.)
Kitabı okurken düşündüğüm şey şuydu: Bazı insanlar geçmişe aşırı şekilde bağlılar. Tuna da Ada’ya feci şekilde bağlı ve takıntılı. Bir insana bu kadar takıntılı olmak eminim çok zordur. Tuna, içsel olarak tamamen Ada’ya ait; hatta Tuna, Ada’dan ibaret gibi bir şey. Ama Meriç’le hatır, gönül, acıma gibi hislerle evlenerek kendi içsel dünyasını daha da karmaşıklaştırdı.
Açıkçası ilk başta çocuk Tuna ile aşırı yakınlık kuramadım. Yetişkin Tuna’nın yaşadığı yoğun duyguları okumak beni kitaba daha çok bağladı. Ada’nın bazı yerlerde cidden bencil olduğunu düşündüm ama o da çocuktu ve yetişkin değildi sonuçta. Aras'ın çok erken ölümü Ada için 17 yaşında zamanı durdurmuş gibiydi.
Kitabın sonuna kadar Tuna’nın sürekli “Bunlar benim beynimin oyunları.”demesi ara ara bunalttı beni. Tuna’nın, Meriç’le evlendikten sonra bile içten içe onu sürekli Ada’yla kıyaslaması çok hoş hissettirmedi. Kitabın sonuna yaklaşırken diğer karakterlerin bakış açılarından da okumak güzeldi. Kitabın sonu, sorunları olan Tuna için umutlu bitiyor; bunu sevdim.
Aras’ın öldüğü kısmı okuduktan sonra kitabın kapağındaki converse’in Aras’a ait olduğunu fark ettiğimde içim burkuldu. (Aras’ın ölümü için sinyaller verilmiş olsa da, böyle absürt bir sebepten ölmesi çok çok fazla üzücüydü.)