Sanki sevdiklerimiz hep yanımızda olacakmış gibi bazı şeyleri hep erteleyip dururduk. Onları kaybetmeden bizim için ne kadar önemli olduklarını asla anlamıyorduk. Kaybettiğimizde ise her şeyin önemini anlıyor ve 𝑘𝑒𝑠̧𝑘𝑒𝑙𝑒𝑟𝑙𝑒 yaşıyorduk. 𝐾𝑒𝑠̧𝑘𝑒 𝑜𝑛𝑎 𝑠𝑒𝑣𝑑𝑖𝑔̆𝑖𝑚𝑖 𝑠𝑜̈𝑦𝑙𝑒𝑠𝑒𝑦𝑑𝑖𝑚, 𝑘𝑒𝑠̧𝑘𝑒 𝑜𝑛𝑢 ℎ𝑖𝑐̧ 𝑢̈𝑧𝑚𝑒𝑠𝑒𝑦𝑑𝑖𝑚,𝑘𝑒𝑠̧𝑘𝑒 𝑜𝑛𝑢𝑛𝑙𝑎 𝑑𝑎ℎ𝑎 𝑐̧𝑜𝑘 𝑣𝑎𝑘𝑖𝑡 𝑔𝑒𝑐̧𝑖𝑟𝑠𝑒𝑦𝑑𝑖𝑚... Bunun gibi birçok 𝑘𝑒𝑠̧𝑘𝑒, hayatımızın bir parçası olurdu.
𝐾𝑒𝑠̧𝑘𝑒 𝑎𝑛𝑛𝑒𝑚𝑖 ℎ𝑎𝑝𝑖𝑠𝑡𝑒 𝑧𝑖𝑦𝑎𝑟𝑒𝑡 𝑒𝑑𝑖𝑝 𝑜𝑛𝑢 𝑠𝑒𝑣𝑑𝑖𝑔̆𝑖𝑚𝑖 𝑠𝑜̈𝑦𝑙𝑒𝑠𝑒𝑦𝑑𝑖𝑚.
𝐾𝑒𝑠̧𝑘𝑒 𝑏𝑎𝑏𝑎𝑚𝚤𝑛 𝑚𝑒𝑧𝑎𝑟𝚤𝑛𝑎 𝑔𝑖𝑑𝑖𝑝 𝑜𝑛𝑢 𝑛𝑒 𝑘𝑎𝑑𝑎𝑟 𝑜̈𝑧𝑙𝑒𝑑𝑖𝑔̆𝑖𝑚𝑖 𝑠𝑜̈𝑦𝑙𝑒𝑠𝑒𝑦𝑑𝑖𝑚.