HELMER: Çocuk gibi konuşuyorsun. Yaşadığın toplumu hiçbir şekilde anlamıyorsun.
NORA: Evet, anlamıyorum. Ama bunu da düşüneceğim. Kimin haklı olduğunu keşfetmeye çalışmam lazım: toplum mu, yoksa ben mi?
BAYAN LINDE: Ben, attığım her adımdan önce düşünmem gerektiğini öğrendim. Hayat ve acı gerçekler bana bunu öğretti.
KROGSTAD: Hayat bana da tatlı sözlere kanmamayı öğretti.
BAYAN LINDE: O zaman hayat sana çok mantıklı bir şey öğretmiş. Ama herhalde eylemlere inanıyorsundur, değil mi?
KROGSTAD: Öyle bile olsa beni bir başkası için kenara fırlatıp atmaya hiç hakkın yoktu.
BAYAN LINDE: Bilemiyorum. Çoğu kez kendime bunu yapmaya hakkım var mıydı diye sordum.
KROGSTAD: (sertçe) Seni kaybettiğimde dünya sanki ayaklarımın altından kayıp gitti. Şimdi şu hâlime bak. Batan bir geminin kırık bir tahtasına tutunmuş bir kazazede gibiyim.
BAYAN LINDE: Belki de yardım yakındadır.
KROGSTAD: Yakındaydı. Ama sonra sen gelip yoluma çıktın.