Yaşamak bile ağır artık;
nefes almak, insanların arasına karışmak,
içime çöken bir mide bulantısı gibi.
İnancım tükendi,
güven dediğim şey içimde sessizce öldü.
Yolumu bilmiyorum
hangi yöne gitsem yabancı,
hangi aynaya baksam ben değilim.
Kimlerleyim, neredeyim,
hangi kalabalığın içinde kayboldum,
hiçbirine ad koyamıyorum.
İnsanların bitmeyen sözleri,
boş ve gürültülü yargıları
kulaklarımda paslı bir yankı gibi.
Ve ben,
hiçbir şeye inanmadan,
hiçbir yere ait olmadan,
yine de bu yorgun hayata
tutunmak zorunda kalan bir gölgeyim.