Namuslular kıt kanaat geçinirken, namussuzların karnı tok sırtı pektir.
Reklam
Oysa her şeyin bir şekli vardır. Karanlık, belki de hayatın bir anında kendinizi maskesiz gördüğünüzde hep olduğu gibi aslında hep kristal berraklığındadır.
Öfke içinden akıp gittiğinde geriye sadece yıkım kalır. Konuşulanlar içine gömülür. En kötü şeylerden bazıları daha da derine iner. Ve bir adım daha atıldığında, bir şeyler söylendiğinde, tamir etmenin gittikçe zorlaştığını bilir.
Yeniden başlamak mümkün mü?
Hayatı boyunca onun üzerinde devasa bir gölge gibi gezinip durmuş bu koca adam, birdenbire onun küçük, tatlı babası oluvermişti.
Babamın kalbi her attığında bir bip sesi çıkarıyordu, ölmeden önceki dakikalarda, kalbinin duruncaya kadar gitgide daha yavaş attığını anımsıyorum. Hayatım boyunca bunun tam tersi olduğunu düşünürdüm; bir beden iflas ettiğinde kalbin, son nefese dek daha hızlı atacağını. Kalbin kendi kendini parçalaması gibi.
Reklam