Mehmet GÜMÜŞ
@AniMemo23
Kendi halinde bir ressam ve bir yazar...
SANAT ÖLÜMSÜZDÜR
Duvarımda kendi yazmakta olduğum *Mutlak* isimli fantastik kitaptan bölümler yayınlıyorum.Okuyup değerlendirebilecek olursanız memnun olurum
MUTLAK ( kısa bir kesit )1000k
-Anlamsız.Sonuca varamayacağız, duralım.
-Her zaman böyleydin, korkak
-Üzgünüm.Çocuktum Keiro, korkmuştum!
-Madalyonun iki yüzüyüz seninle konuşmam anlamsız, yaşadıklarımı yaşamadın.
-Evet, belki yaşadıklarını yaşamadım ama seni anlıyorum.Sen de beni anla.
-Şanslı piç! Tanrı bazılarına torpil yapıyor anlaşılan.
Albert her ne kadar aralarına mesafe koyup güvenli bir pozisyona geçmiş olsa da Keiro sürekli Albert’a atılarak onun havada sabit kalmasına müsade etmiyor hem konuşup hem de ardı arkası kesilmeyen saldırılar yapıyordu.Her geçen saniye Keiro’nun öfkesi ortamı alevlendirirken Albert’ın endişeli ve yenilgiyi kabul eder tavırları ortamı buz kestiriyordu.Adeta soğuk ve sıcağın, ateş ve buzun, iyi ve kötünün, şanslı ve şansızın kısaca en zıt kutupların savaşıydı bu.Albert, Keiro ile konuşmanın bir yere varamayacağını fark etti. Az önce yaptığı gibi yine aralarına mesafe koyup güvenli bir pozisyona geçti, ormanın içindeki toprağı kaldırarak havada bir toprak bulutu yarattı.Toprak bulutunun merkezinde kalan Keiro’nun bütün görüş açıları kapanmış anlamsızca bir sağa bir sola uçarak Albert’ı bulmaya çalışıyordu.
Albert yakaladığı bu açıklığı değerlendirerek hızla Buteo’ya doğru uçmaya başladı.Albert ve Keiro’nun savaşı 10 dakika sürdüğünden Buteo bu sürede ormandan çıkmış, saatler önce ormana girmeden bir köşeye koyduğu kaykayına Eldor’u bindirmiş bayır aşağı mahalleye doğru ilerliyor aynı esnada Albert da süratli bir şekilde aradaki mesafeyi kapatıyor, usta bir okçunun yayından fırlayan bir ok gibi Buteo ve Eldor’a doğru uçuyordu.Ormanın sonuna gelen Albert artık Buteo’yu da Eldor’u da rahatlıkla görebiliyordu.Bayırın sonunda liseler caddesi başladığından burada tehlikeli güç ve büyülerin kullanılması yasaktı, uçmak da buna dahil.Bu durumun farkında olan Albert
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Kendi kanımla boyadığım bir resim.Nedense bazı kişilere bir resmi kan ile boyamak satanist bir algı gibi gelse de ben öyle bir nedenden dolayı yapmadım.One piece izleyenler bu sahneyi zaten çoktan tanımıştır, çok anlamlı ve felsefi olarak da çok derin bir sahnedir.Acı, dram, fedakarlık ne ararsan var.
Tam da bu resmi çizdiğim sıralarda gerçek manada sanatın ne olduğunu arıyordum.Evet bir şeyler çiziyordum ve bu beni mutlu ediyor insanların ne düşündüğüne hiç takılmıyordum.Sonra düşünmeye başladım "mutlak sanat var mıydı? Eğer varsa nasıl bir şeydi? Veya bir şey 'en sanat' gibi saçma bir şekilde nitelendirilebilir miydi? Yoksa sanat sanatçı ile olan bağı kadar mı sanattır?" Evet, zannımca bulmuştum sanat sanatçı kadar sanattır.Guzel olması en gerçekçi veya en derin anlamlı olması önemsiz, sanatçı için ne hissettirdiği hangi hayat anında hangi olay ve duygu sonrasında yapıldığı değerliydi.
"Duygu ve düşünce" güzel peki bu kadar mı? Sonrasında "duygu, düşünce, emek gibi şeylerin dışında elle tutulur bir şey katabilir miydik sanata?" diye düşündüm. Mümkün saçımla bir sanat yapabilirdim veya farklı bir şekilde.Peki ya kanımla yapsaydım o çok beğendiğim dram dolu ve bende felsefi derinliği çok olan bir sahnedeki adamın acısını paylaşıp resimdeki karakterin kanını kendi kanımla boyasam? Evet işte aradığım tam olarak buydu: İğne ile parmaklarım kuruyana kadar defalarca kan akıtıp o iğnenin belki çok hafif acısıyla da olsa karakterin duygusunu paylaşıp resime bir şeyler katmanın ötesinde ondan da bir şeyler alıp bütünleşmek.İşte aradığım tam olarak buydu.
Bu resimden çok çok güzel resimler çizdim ama hiçbiri bu kadar özel değil.
Buraya kadar okuyan varsa 😇 teşekkürler...
