Ölüm ayağında, can verərkən gəlib çatdığı son nəfəsində Sokratın dövründən bu günə kimi, insanların bu anda özlərinin ən mühüm sözlərini demək istədikləri məqamda, o da mənim dayılarımdan birinin ölümqabağı başının üstünü kəsdirib onun qayğısını çəkən arvadına dediyi bu sözlərə bənzər nə isə deyəcəkdi: " Tereza, sənə təşəkkür etmirəm, sən, sadəcə, borcunu yerinə yetirdin".
Onlar deyilmi ki, ömürlərini yarıyuxulu kütbeyinlik içərisində keçirmiş, səbirsizlikdən necə gəldi evlənmiş, gələcəyin xoş təsadüflərinə arxalanaraq dünyaya uşaq gətirmişlər?