Atas
@Arapatas
Aqlê sivik barê girane.
Not defterim ve kitap arşivim
Reklam
Son yıllarda insanların davranışları üzerine derinlemesine düşünüyorum da çeşit çeşit insan var ve bu insanların ahlakları yaşantılarıyla şekilleniyor. Her türlü maddeyi kullanan insan çok boş konuşur ve aşırı bir tepki gösterir, duygusal acı çeken insanlar hemen hemen hiç konuşmaz; tepkileri ağır ve fark edilemezdir. Hırsızlık yapanlar yalanda ustaddır. Baştakilerden biliyorum(!) Kısaca kişi yaşadığı şekle bürünüyor tabi değişen insanlar da oluyor fakat değişim sancılı ve aşama aşama gelişiyor. Örneğin: kapanmak isteyen birisi kah açılıp kah kapanabiliyor. Namaz kılmaya başlayan birisi de bırakıp bırakıp kılabiliyor. Belli bir süreden sonra ya süreklilik kazanıyor ya da tamamen kopuluyor. Verhasılıkelam her insanın yol göstericiye ihtiyaç duyduğuna ikna oluyorum. İnsan kendi başına bir yere gelebiliyor fakat o yerde kalıcı olamıyor. Elinden tutan, yol gösterenin varsa o yerde kalıcı oluyorsun. İstisnalar yok değil; nadirdir. Fakat istisna..
Hayatımda ilk defa bir bayramı ömrünün üçte ikisini hapiste geçiren bir insanla dolaşarak geçirdim. 35-36 yılını siyasi nedenlerle hapiste yatmış, ellili yaşlarında hapisten çıkmış bir insan. 2 saat boyunca hal ve hareketlerine dikkat kesildim. Empati yapmaya çalıştım fakat yaşamadığım bir durumu tam anlamıyla idrak edemedim. Arkasına baktığında hiç yaşanmamış bir gençlik, kurulamamış yuva, kaçırılmış bayramlar, çoktan ölmüş akrabalar ve yok olmuş bir geçmiş... O durgunluğun altında, telafisi asla mümkün olmayan koca bir ömrün sessiz yası yatıyor ve ben bu duyguları empati yaparak hissetmeye çalıştım; sadece empati yaparak; hiç yaşamadan. Fark ettim ki yaşanmamış bir hayat ve bu dünyaya yabancı bir insan vardı karşımda. Bir ara karşılıklı sohbet etmek için anlaştık. En kısa zamanda..
Olmuyorsa zorlamanın anlamı yok. Zorladıkça kopar; koptukça acıtır. Belki de bıraktığın yer doğru yerdir ve ders verir.