Ey bilinçsiz hırs ve tamah! Ey ölümlü hayatımızda bizi fenalık yapmaya sürükleyen ve sonra da ebedi hayatımızda böyle gaddarcasına kanlar içine batmamıza neden olan çılgın öfke!
Bunu bir tek o fark ediyordu, çevresindekiler ya hiçbir şey anlamıyor ya da anlamak istemiyorlardı; dünyada değişen bir şey yoktu onlara göre, her şey nasılsa yine öyleydi. Ivan ilyiç’e en çok dokunan da buydu.