İki sigaram kaldı bu gece için, Maviş Anne,
iki muhabbet kuşum.
iki kendim varmış, Maviş Anne,
biri benmişim, biri Mutsuz.
Ben ölürsem Maviş Anne,
Mutsuza kim bakacak?
Dünyaya bile bir dünya anne lazım.
Biri sen ol, Maviş Anne, biri ben.
Dünyanın bütün sabahlarına iki bilet al da
birlikte gidelim, Maviş Anne.
Bana da kendi serüvenimden bir yer ayırt,
şefkate söyle o da gelsin.
Özledim onu, o da gelsin saçlarıma dokunsun.
Bilir misin, büyüler bile ninniyle büyür,
temiz kokan pazen gecelikler, şehriye çorbası.
Hepsi, hepsi ninniyle büyür.
Bilir misin, Maviş Anne?
Ben çekildiğim her fotoğrafta
defolu bir kelebek gibi çıkarım.
Mavi kareli gömleğiyle hatırladıkça babamı,
kırpıp kırpıp fotoğrafları, döküyorum başımdan aşağı.
Şimdi mutluyum,
geçmişini mi yok ettin kızım, diye soran
bir babadan kurtuluşumu kutluyorum.
babama söyle, o gelmesin Maviş Anne.
Birileri mutsuzsa, mutsuzlara nergis yolla,
bir kırmızı battaniye,
onlara bir mutluluk çadırı yolla,
sonra belki ben de gelirim.
Kuşlarımı da bırakayım gitsinler,
Bazen ölmek istiyorum
Beni yeniden doğurman için
İri, ekşi bir vişne tanesi gibi.
Hep gülümsüyorsun
Aklının ortasında mavi bir yıldız varmış gibi
Ve o yıldız karanlık bir şubat akşamında
Durmadan soluyormuş gibi