Yol kenarında açan bir çiçek sevilmek istemez; ne fark edilmek için çaba gösterir ne de karşılık bekler, sadece vardır. Güzelliği tam da bu beklentisizlikten doğar. Oysa insan sevgiyi bir talebe dönüştürür: sevilmek ister, yeterince sevilmediğini düşünür, sevginin nasıl gösterileceğini belirler. Bu beklenti başladığı anda ilişki, sevgi olmaktan çıkar; ihtiyaç, sahiplenme ve korku haline gelir. Sevgi bir karşılık aradığında değil, “ben” geri çekildiğinde ortaya çıkar. Çünkü sevgi, acının ve beklentinin içinde yaşayamaz.