Arrogance
@Arrogance
11 okur puanı
Mayıs 2024 tarihinde katıldı
"İçimdeki benlik"
Saatler durmuş gibi, ama herkes acelede,
Bir ben takılıp kalmışım eski bir hecede.
Ne ileri gidebiliyorum, ne geri dönebiliyorum,
Sanki yarıda kalmış bir yemin gibiyim;
Ne unutulmuşum, ne tamamlanmışım.
Yol ortasında kaldım, ne gidenim ne gelenim,
Ne tam suçsuzum ne de tam masum bedenim.
Her adım bir pişmanlık, her duruş bir isyan,
Ama kimseye anlatmadım… Kimseye bir kelime demedim.
İçimdeki savaşları kimse bilmedi
Gülüşümden medet uman çoktu,
Ama kimse duymadı gece uykumdan fırladığımı,
Çünkü düşmek görünmezdi,
Herkes bakmayı, ben saklamayı seçtim.
Her şeyin hesabını yaptım bir gün
Kim ne aldı, kim ne bıraktı
Kâğıt ağladı, kalem kırıldı,
Ve ben sustum
Çünkü bazı acılar konuşulmaz, sadece taşınır.
Ağlamak geliyor içimden,
Geceyi delen bir sessizlik var içimde.
Hüzün eski bir kitap gibi açılıyor önümde,
Sayfaları yırtık cümleleri hep yarım.
Sokak lambası titriyor
Altında yalnızlığım titreyen bir gölge gibi.
Kavga etmiş sanki hayatla bu sokak
Duvarlarında suskunluk, kaldırımda pişmanlık izi.
Bir çocuk ağlamış dün burada
Sesini gece almış, yıldızlara saklamış.
Kitap kokan bir düşte unuttum kendimi
Sayfaların arasına gizlenmiş bir ben kaldı.
Sokak sessiz ama içim çığlıklarla dolu
Kavga etmeden de yorar bazen hayat.
Ağlamak geliyor içimden,
Bir sokak lambası gibi, sadece yanmak istiyorum sessizce.
Günlüğüm - Bölüm 2
Cesedin hemen yanında eski bir oyuncak araba duruyordu, tekerleklerinden biri kopmuş, toz içindeydi. Bu küçük detay, içimi daha da burktu. Çocuğun gözleri açıktı ama boşluğa bakıyordu, sanki son anda
İyi seç
Zannetme ki bildin insanı
Sen onun tebessümüne kandın, kalbinde yanan laneti göremedin.
Bir yüzü var, sana melek
Bir yüzü var, şeytanın dahi kaçtığı.
Kendi aynasında bile tanıyamaz kendini,
Çünkü ruhu, başkasının kirli ellerinde yoğrulmuş.
Her selamı bir hançer, her susuşu bir tuzaktır.
Ve sen hâlâ dostum diyorsun…
Ey kalbiyle değil, çıkarıyla dostluk kuranlar!
Siz insan değil, yürüyen çukursunuz.
İki kelâm etsen alınır, kırılır, bozulur.
Lakin ben, senin şahsiyet diye sakladığın o çamuru,
Bir avuç haysiyetle yoğurur, adama benzetirim de,
Sen yine kendini adam sanırsın. ***
En derin sessizlikler, kelimelerin anlatamadığı hisleri fısıldar bazen en güçlü bağlar gözlerle kurulur, dille değil.