Arşinur

alamıyorum kendimi, ölçülü bir sensizlik sevdası tutturmuşum; ne uzun, ne kısa bildiğin gibi sert şiirler okuyorum yine, daha da sertleşmek için bildiğin gibi bir yana söylenirken duyurmadan can'a, cânan'a, canefşan'a öte yana gözyaşı döküyorum hep bildiğin gibi Şirâze, alamıyorum kendimi hazin bir öykü bu, biraz muştulu, biraz kusurlu, biraz da kuşkulu
Sayfa 88 - Ay Vakti Kitap
Reklam
... sensizliğe, sensiz geçen her geceye ve onun sabahına, her gün aynı odada uyanışıma kızıyorum yüzüme inen her çizgiye, her çizginin sensiz çekilişine yanıyorum hiçbir evde sekiz aydan fazla kalmıyorum, hiçbir eşyayı sahiplenmiyorum kendimi teselli için belki de, böylesi daha iyi diye düşünüyorum hiçbir yere alışmadan yaşamak, kök salmamak, derin izler bırakmamak... böylece geçmişin içine daha çok itiliyor, sadece orada yaşıyorum akıl sağlığımdan şüphelendiğimi de, kimseye belli etmiyorum aslında ben bir delinin hayâlinden kaçmış, başka bir deliyim ya da çok emin olmamakla beraber, bunun böyle olmasını diliyor olabilirim ...
Sayfa 78 - Ay Vakti Kitap
sevilmediğimin altını çiziyorum koyu kırmızı bir kalemle
Sayfa 68 - Ay Vakti Kitap
fi zamandan kalmayım fi zamana kaymaktayım ve filhakika Şirâze, zamansızlığa meyyâlim
Sayfa 65 - Ay Vakti Kitap