Oysa insan kalbinden geçenleri açık yüreklilikle söylemelidir. Hele ki, karşısında onları anlayan biri varsa! Neden bunu yapıyoruz dos-tum? Neden yüreğimizin sesinı dinleyip, duygulanmızı olduğu gıbı aktarmıyoruz da, çeşitli gorunümler altında kendimizi sun-maya çabalıyoruz? Mesela bazı insanlar, olduklarından daha sert. ulaşılmaz ve sarsılmaz görünmeye çalışıyorlar.
Çünkü insanlar kendileri mutsuz olmadıkça, başkalarının mutsuzluğunu asla anlayamazlar. O zaman duygular daha da incelir. Başkalarının acısını içimizde daha derinden duyarız!
Cunkü o gelecekte yine yalnızlık, yine hayallerle dolu bir hayatım olacak. Yanınızdayken bu denli gerçek bir mutluluk yaşadıktan sonra o hayaller beni teselli edebilir mi acaba? Ve artık ben hangi düşü kurabilirim sizin bana yaşattığınız bu anlardan sonra?