Yaşadığımız zorluk psikolojikse eğer, pek görünmez. Kolu bacağı alçıda insandan beklemediklerini bizden beklerler. Bizim o insanlardan daha zor hareket edebildiğimizi düşünmezler çoğu zaman.
Depresyonun ve anksiyetenin en genel nedeni, kişinin kendi hayatını kendi kontrolünde hissedememesi. Aynı şey, erteleme için de geçerli. kendi hayatımızı ne kadar kendi kontrolümüzde hissedebilirsek harekete geçebilmekte o kadar az sorun yaşarız.
Ama bizi endişelendirmesi gereken, okulda ya da başka yerlerde karşı çıkan, "sorun çıkartan" çocuk değil, kendisinden istenene çaresizce boyun eğen ve canla başla onu gerçekleştirmeye uğraşan çocuk olmalı.
Titiz ve prensipli olmaya yatkın bir mizaçla dünyaya gelmiş olabiliriz ama bunların mükemmeliyetçiliğe dönüşebilmesi için bizde eksiklik ve hata arayan insanlar olması gerekir büyüdüğümüz dönemde çevremizde. Bizdeki kusuru "düzeltmeye" odaklanan yetişkinler yoksa, ne kadar titiz ve prensipte olursak olalım bunlar mükemmeliyetçiliğe dönüşmez.