Bu sözler dökülmüştü Esad'ın dudaklarından farkında olmadan. Odasında uzandığı yataktan köşedeki dolaba bakarken. Aklı çok karışıktı o an. Günlerdir aynı şeyi düşünmekten kurtulamıyordu. Hatalıydı farkındaydı ama kabul edemiyordu, kıramıyordu gururunu. Nasıl kabul etsindi. İnsanoğlu hep kaçmıştı hatasını kabul etmekten. Doğanın yıkılmaz bir kuralıydı bu sanki. Bunca insan yıkamazken bu zayıf karakteriyle nasıl yıkabilirdi bu kuralı. Nasıl kabul edebilirdi hatalı olduğunu. Oysaki unuttuğu hatta hiç farkına varmadığı şey kabullenmek ve hatasını kabul ederek özür dileme büyüklüğünü gösterebilmekti.
ASA