Bir sonbahar gecesinde
Ay ve yıldızlar bulutların karanlığına gömülmüşken
Karanlığa gömülmüş dünyanın en bahtiyarları
Yere ulaşmak için can atan yapraklar,
Yağmur üzerlerine süzülüyor
Ve ıslanan yapraklar hasretiyle yanıp tutuştukları toprağa kavuşuyor
Hicran vuslata eriyor
Sırılsıklam bir aşk...
Toprak içine çekiyor
Çürütecek kadar içinde tutuyor
Çürüyor yapraklar
Artık aşık maşuk yok
Sadece aşk var
Toprak yok yapraklar yok
Sadece vuslat var
Birde bunları buluşturan yağmur...