Âsıf
@Asifdil
Fîhi Mâ Fîh...
Şu anda okuduğu kitaplar
Vakit geçiyorŞiir
Kış geldi
Havalar soğuk
Soğuk işliyor ruhuma
Yangın yeri bedenim
Ateşler içinde kıvranıyorum
Durmadan titriyorum
Hummalı bir çocuk gibi
Günler mi hızlandı ben mi yavaşladım
Her yeni gün inadına göz açıp kapayıncaya kadar tükeniyor
Saatler şelale misali tüm hırçınlığıyla akıyor
Heybede de bir şey yok
Ne bir tebessüm ne de hoş bir laf
Nedamet üstüne nedamet
Dinleyende yok
Herkes kendi derdinde
Koşarak dünyanın sonuna kaçıyor
Gökyüzünün maviliği
Denizin berraklığı
Bulandı zihnimizde
Zaman durmuyor
İnadına bizde durmuyoruz
Tükeniyoruz her saat, her dakika...
Kuşlar kadar özgür olmak istiyorum
Hiçbir prangam
Hiçbir korkum olmasın
Her şeyi bırakacak kadar
Hiçbir şeyim olmasın
Sırtımda küfemde olmasın
Elimde bir dilim ekmekte
Yarını düşünmeyeyim
Geleceği de düşünmeyeyim
Açken doymak istiyorum
Yemeden içmeden doymak istiyorum
Hiçbir şeyim yokken
Her şeyim olsun istiyorum...
Hüzünİnsanlar ve Duygular
Hazan'dan mıdır yüreğimizdeki dökülen bu renksiz yapraklar
Zemheri bir soğuk
Her şey buz tutmuş ve kırılıyor
Kalbim çığlıklar içinde
Basıyorlar üstüne
Su dolu sünger misali sıkıldıkça hüzün akıyor içinden
Sadece gözyaşı var içinde
Ne bir bulut ne de bir yıldız zifiri karanlık
El feneri tutan ellerde yok
Önümü göremiyorum
Her çukura düşüyor, her taşa takılıyorum
Kan revan içindeyim
Gün de doğmuyor
Sanki sonsuz bir gece karanlığı
Aydınlık yok, yol gösteren yıldızda yok
Çırpındıkça acılar içinde kıvranıyorum
El uzatan yok
Herkes sırtını dönüyor
Yağmurda yağıyor etrafta ağaçta yok
Upuzun bir sahradayım sanki
Hiçbir yere sığınamıyorum
Koşuyorum durmadan ama nafile ilerde de ne bir sığınak ne de bir ışık var
Az ötede bir liman var sanki
Ama gemilerin hepsi gitmiş
Bu sefer denizin o karanlığı içinde boğuluyorum
Bitmiyor bu kabus
Uyanamıyorum bu dehşet verici rüyadan
Bağırıyorum sesimi duyanda yok
Üstüme karabasan çökmüş gibi
Korkuyorum bitmeyecek bu kabus