Artık savaşmıyorum kendimle,
Ne kazanacak bir yanım kaldı, ne kaybedecek.
Kalbim bile yoruldu benden,
Sessizlik bile üzerime dikkatlice eğilecek.
Bir zaman acı çekerken diriydim,
Şimdi acısızım çünkü içim boş.
Gözyaşım bile gelmiyor artık,
Sanırım ağlamayı da unuttum, hoş…
Her şey yerinde dursun istiyorum,
Ben dahil, kimse kıpırdamasın.
Kırılacak bir şey kalmadı içimde,
Zaten her şey kırılmış, fark etmesin.
Bir rüzgâr geçse, bana dokunmasın,
Bir ses gelse, ismimi anmasın.
Kendimi sessizlikte bırakıyorum,
Bari orası bana dar olmasın.
Ne affedilmeyi beklerim, ne anlaşılmayı,
Ne de sevilmeyi o defter kapandı.
Ben artık sadece varım işte,
Ne eksik, ne fazla, sadece… kaldım.
R. Obus T.