Bu kaçıncı satırda hüznü dem vuruşum bilmiyorum.
Anıların, yaşanmışlıkların ve dahi düşüncelerin bu kaçıncı defa beni yıkışı bilmiyorum.
Sanki her şey hüzünmüş gibi...
Anılar hep bir matem,
Düşünceler hep bir yenilmiş komutan çaresizliği..
Sahi bu hal nereye varır?
Hüznün ertesi hali ne anlatır bize?
Yoruldum, yoruldum ve bitim ben.
Bir sese, bir hasrete yandı gönlüm,
Dünyalara sığamazsın kabuğunda öldü gönlüm.
Yüreğinde sancıyla kaldı gönlüm.
Ah ettiyse bir vefa bulamadı gönlüm.
Kalabalık yalnızlıklara haldaş oldu
Soranlara iyiyim diyen yalan bir dil,
İçinde çaresizce sessiz çığlıklarla kaldı gönlüm.
Kelamın bittiği yerde açısı ile kaldı gönlüm... 🎈 Nazım Hikmet RanCemal SüreyaT. S. Eliot