“Kötülük, belki de onların izleyerek öğrendikleri
ve doğru sandıklarıdır.
Bir hastayı ziyaret ederken
bir demet çiçek götürmeyi
iyilik bilirdik biz.
Ta ki o masum çiçeklerin,
geceleri hastaların odalarındaki
oksijeni tükettiği otoritelerce
bize iletilene kadar.
İyilik sanarak yaptıkların,
belki de bir diğerinin ihtiyaç duyduğu
oksijeni tüketmektedir.
Unutma,
kötüyü ses çıkarmadan izleyen de
her daim kötülüğe teşnedir…”