“Sevgili dost Tanpınar’ın dediği gibi -ki şu anda güneşten sıcacık olmuş mezar taşına sırtımı yaslamışım bir de ıslık tutturmuşum-dünya benden başlayan bir sarmaşık.Büyüyor maviliğe doğru.İnsan dediğin zamanın tohumu.Her insanda bir kez daha kuruluyor dünya.Her ölümde bir dünya daha yok oluyor.Uzun uykularla ışıyan tan yerinde buluştuk sonra.”
“Haz ve mutluluk hayatın amacı olamaz,onlar birer yan etkidir.Estetik bir yolculuğun yan ürünleri….Çağın insanı kendini nasıl sürdürebileceğinin terbiyesini almış değil.”